• نجات فلسطین با دریوزگی از سازمان ملل یا از قدرتهای مسلّط و به طریق اولی از رژیم غاصب به دست نمی‌آید، راه نجات فقط ایستادگی و مقاومت است. (مقام معظم رهبری1387/12/14 )
    نجات فلسطین با دریوزگی از سازمان ملل یا از قدرتهای مسلّط و به طریق اولی از رژیم غاصب به دست نمی‌آید، راه نجات فقط ایستادگی و مقاومت است. (مقام معظم رهبری1387/12/14 )
  • (مقام معظم رهبری ۱۳۸۰/۰۲/۲۸)
    (مقام معظم رهبری ۱۳۸۰/۰۲/۲۸)

    پیامبر اکرم این هدف را دنبال میکرد که هرجا زمینه مساعد بود، بذر اندیشه و عقیده را بپاشد؛ با این امید که در زمان مساعد، این بذر سبز خواهد شد. هدف این بود که پیام آزادی و بیداری و خوشبختی انسان به همه دلها برسد.

  •                                                                            واجب همیشگی
    واجب همیشگی
  • «احساس خطر میکنم!»
    «احساس خطر میکنم!»

    «حرکت جامعه باید به سمت آن تعالی و آن ارزشها، حرکت به سمت بالا باشد؛ حرکت مثبت باشد. این حرکتهای به سمت پائین، همان بیماریهائی است که برای نظام اسلامی ممکن است پیش بیاید؛ و این خطر برای نظام اسلامی است؛ مردم باید بیدار باشند.» مقام معظم رهبری ۱۳۸۸/۰۶/۲۰

  • «حوزه‌ی علمیه انقلابی»
    «حوزه‌ی علمیه انقلابی»

     «اگر بخواهیم نظام اسلامی همچنان «اسلامی و انقلابی» بماند باید حوزه‌ی علمیه «انقلابی» بماند؛ زیرا اگر حوزه‌ی علمیه انقلابی نماند، نظام در خطر «انحراف از انقلاب» قرار خواهد گرفت.» حضرت آیت‌الله خامنه‌ای در دیدار اعضای مجمع نمایندگان طلاب و فضلای حوزه علمیه قم - ۱۳۹۴/۱۲/۲۵

  • اراده الهی بالاتر از همه‌ی خواست‌ها
    اراده الهی بالاتر از همه‌ی خواست‌ها

    «قُلِ اللَّهُمَّ مالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ مَنْ تَشاءُ وَ تَنْزِعُ الْمُلْكَ مِمَّنْ تَشاءُ وَ تُعِزُّ مَنْ تَشاءُ وَ تُذِلُّ مَنْ تَشاءُ بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيْ‏ءٍ قَديرٌ» (ال عمران‏26)

  • دولت تدبیر و امید!؟
    دولت تدبیر و امید!؟

    نوبخت: تا پایان سال جاری تحولات قابل توجهی در کشور رخ خواهد داد و مردم طعم شیرین خدمات دولت را لمس و احساس خواهند کرد.

  • اصول هفتگانه امام خمینی| اسلام ناب
    اصول هفتگانه امام خمینی| اسلام ناب
  • اللهم عجل لولیک الفرج
    اللهم عجل لولیک الفرج

arbaaain13.jpgدر سال‌های اخیر، جمعیت حاضر در مراسم سوگواری اربعین حسینی در عراق، در صدر یکی از بزرگترین اجتماعات مسالمت‌آمیز جهان قرار دارد. به گفته رئیس شورای استان کربلا، تعداد زائران اربعین حسینی در سال ۱۳۹۴ (۲۰۱۵ میلادی، ۱۴۳۷ قمری) به ۲۷ میلیون نفر رسیده است. این تعداد زائر در طول ۱۰۰ روز وارد کربلا شده و پس از زیارت خارج شده‌اند.

در دسامبر ۲۰۱۴ (۱۴۳۶ هـ. ق) حدود ۲۰۰ میلیون جمعیت در عراق مجتمع شدند.
اغلب زائران مسیرِ نجف به کربلا به طول ۸۰ کیلومتر را در مدت سه روز در یک راهپیمایی مسالمت‌آمیز طی می کنند. دولت ایران در تلاش است تا مراسم اربعین حسینی را بطور مشترک با کشور عراق، به عنوان میراث معنوی در فهرست آثار معنوی یونسکو ثبت کند.

 

 

c_400_300_16777215_00_images_mataleb_mouzu_arbaain_arbaaain11.jpgپیاده تا کربلا؛ نگاهی به تاریخچه پیاده‌روی اربعین؛

زیارت اربعین از اعمال مهم و وِیژه شیعیان است که هر ساله شیعیان زیادی به صورت پیاده به سوی کربلا برای زیارت امام حسین(علیه السلام) می روند. این سنت از قدیم الایام درمیان شیعیان مرسوم بوده است. علمای شیعه هم به این امر اهتمام ویژه ورزیده اند.

زیارت خانه خدا و مراقد ائمه اطهار(علیهم السلام)، از امور مهم معنوی شمرده شده و روایات بسیاری درباره آن وارد شده است. پاداش‌های اخروی مختلفی برای زیارت بیان شده و در روایت آمده است که اهل بیت (علیهم السلام) به زیارت زوار رفته و هول و هراس قیامت را از آنها دور کرده و ایشان را مورد شفاعت قرار دهند. زیارت امام حسین(علیه السلام) نیز بسیار سفارش شده و روایات و پاداش‌های فراوانی برای آن وارد شده است. زائر آن حضرت از آتش دوزخ در امان است و زیارت ایشان، برابر با هزار حج و هزار عمره و آزاد کردن هزار بنده است، اجر هزار شهید از شهداى بدر و هزار روزه‌دار و هزار صدقه مقبوله به زائر امام حسین(علیه السلام)  عطا می‌شود و آمرزش گناهان گذشته و آینده‏، کمترین ثوابی است که به او کرامت می‌شود.
برای زیارت، علاوه بر پاداش‌های اخروی، فواید و ثمرات مختلفی از جمله تزکیه نفس و خداشناسی، بیداری دل‌ها و یاد آخرت بیان شده و زیارت، بیان‌گر اعلام وفاداری و ابراز ادب و ارادت به مراد است. شاخص‌ترین ثمره زیارت تعظیم و بزرگداشت جایگاه خداوند و ائمه اطهار(علیهم السلام) است. این نکوداشت زمانی که با پای پیاده صورت گیرد، علاوه بر تعظیم فراوانی که در این حرکت وجود دارد، سبب ایجاد ارتباط معنوی عمیقی می‌شود و جلوه‌ای عاشقانه از بندگی را به رخ می‌کشد.

به فرموده مرحوم دربندی: «زائر پیاده، خود را در برابر سلطان اقلیم جوانمردی و خورشید سپهر عصمت و شهادت، کوچک می‎شمارد.» 
زیارت با پای پیاده، بزرگداشتی است که از گذشته بوده و اختصاص به زمان خاصی ندارد، همان‌گونه که نقل شده، حضرت آدم هزار بار به زیارت خانه خدا رفت؛ در حالی که این مسیر را به وسیله قدم‌هایش پیمود؛ این شیوه، اختصاص به دین و فرهنگ خاصی ندارد، همان گونه که قیصر، پادشاه روم با خدا پیمان بسته بود که هرگاه در نبرد با امپراتوری ایران پیروز شود، به شکرانه این پیروزى بزرگ، از مقر حکومت خود (قسطنطنیه)، پیاده به زیارت بیت‌المقدس برود. او پس از پیروزى، به نذر خود عمل کرد و پاى پیاده رهسپار بیت‌المقدس شد.
در دین مبین اسلام نیز، زیارت با پای پیاده، سنتی حسنه شمرده شده و سفارش بسیاری بر آن شده است. امام صادق (علیه السلام)، محبوب‌ترین وسیله تقرب بنده به خداوند را زیارت خانه او با پای پیاده دانسته و می‌فرمایند: «یک حج با پای پیاده، برابر با هفتاد حج است.»

c_400_300_16777215_00_images_mataleb_mouzu_arbaain_arbaaain8.jpgتشرف با پای پیاده به بارگاه ائمه اطهار (علیهم السلام) نیز مورد تأکید بسیاری قرار گرفته و امام صادق (علیه السلام) می‌فرمایند: هر که پیاده به زیارت امیر مؤمنان(علیه السلام) رود، خداوند متعال به هر گامى ثواب یک حجّ و یک عمره براى او نوشته می‌شود، و اگر پیاده برگردد، به هر گامى، براى او ثواب دو حجّ و دو عمره می‌نویسند. زیارت امام حسین (علیه السلام) نیز با پای پیاده مورد سفارش بسیاری قرار گرفته و امام صادق (علیه السلام) می‌فرمایند: هر که پیاده به زیارت او رود، هر گامى که بردارد و بگذارد، ثواب آزاد کردن بنده‌اى از اولاد اسماعیل را دارد و در روایت دیگری نیز می‌فرمایند: هر که پیاده به زیارت قبر امام حسین(علیه السلام) رود، خداوند متعال به عدد هر گام برای او هزار حسنه می‌نویسد و هزار گناه را از او محو مى‌کند. و روایات در این باب، بسیارند.
مرحوم شیخ بهایی، برای رواج فرهنگ زیارت در بین مردم، در سال ۱۰۰۹ ه. ق از اصفهان عزم مشهد کرده و با پای پیاده به زیارت امام علی بن موسی‌الرضا(علیه السلام) رفت.

اهل بیت(علیهم السلام) نیز به این سنت نیکو اقدام کرده‌اند و نقل شده است که امام حسن(علیه السلام) بیست‌وپنج مرتبه از مدینه با پای پیاده به زیارت خانه خدا رفتند. امام حسن(علیه السلام) در مسیر زیارت خانه خدا، از مرکب پیاده شده و مسافت بین مدینه تا مکه را با پای پیاده طی نموده و تمام کاروان نیز به تأسی از ایشان از مرکب پیاده شدند؛ به گونه‌ای که دیگر سواره‌ای در کاروان وجود نداشت. و در روایت دیگری نیز بیان شده است که امام حسین(علیه السلام) راه را پیاده می‌پیمود، در حالی که محمل‌ها و جهازها در کنار ایشان حرکت می‌کردند.

از نقل‌های تاریخی این‌گونه به دست می‌آید که تشرف به بارگاه ائمه اطهار(علیهم السلام) با پای پیاده، از زمان حضور ائمه رایج بوده و در نقاط مختلف سرزمین اسلامی صورت گرفته است؛ ولی در قرن‌های گوناگون اسلامی و به مقتضای حکومت‌های مختلف، مشکلات بسیاری به خود دیده و همان گونه که زیارت ائمه اطهار(علیهم السلام) در زمان‌ها و مکان‌های مختلف دچار سختی‌های فراوان بوده، این سنت نیز دارای فراز و نشیب بوده است.
حاکمان حکومت‌های شیعی مانند حکومت آل‌بویه و حکومت صفویه، به این سنت حسنه اقدام کرده و سعی در تبلیغ آن بین شیعیان داشته‌اند.

بنا به نوشته ابن جوزی، جلال الدوله، یکی از نوادگان عضدالدوله، در سال ۴۳۱۱ ه. ق با فرزندان و جمعی از یاران خود برای زیارت، رهسپار نجف شده و از خندق شهر کوفه تا مشهد امیرالمؤمنین(علیه السلام) در نجف را که یک فرسنگ فاصله بود، پیاده و با پای برهنه پیمود. در زمان حکومت صفویه نیز اهتمام بسیاری بر زیارت با پای پیاده صورت گرفته است.

شاه عباس صفوی و علمای بزرگ عصر ایشان همچون مرحوم شیخ بهایی، برای رواج فرهنگ زیارت در بین مردم، در سال ۱۰۰۹ ه. ق از اصفهان عزم مشهد کرده و با پای پیاده به زیارت امام علی بن موسی‌الرضا(علیه السلام)رفت. نقل‌های دیگر تاریخی نیز شهادت بر این مطلب می‌دهد.

علما و بزرگان نیز، به تأسی از ائمه اطهار(علیهم السلام)، اهتمام بسیار زیادی به این سنت حسنه داشته‌اند و نقل شده که زیارت کربلا با پای پیاده، تا زمان مرحوم شیخ انصاری (قده) مرسوم بوده و حتی نقل شده است که ایشان طبق نذری که داشته، با پای پیاده به زیارت امام علی بن موسی‌الرضا(علیه السلام) رفته‌اند و مرحوم آخوند خراسانی (قده) نیز به همراه اصحابشان با پای پیاده به زیارت کربلا مشرف می‌شدند.

میرزا حسین نوری (قده) اهتمام بسیاری به این امر مهم داشته و هر سال در روز عید قربان به همراه جمعی از زائرین امام حسین(علیه السلام) به پیاده‌روی از نجف تا کربلا اقدام می‌کردند و این سفر، سه روز به طول می‌انجامید.
c_400_300_16777215_00_images_mataleb_mouzu_arbaain_arbaaain.jpgتشرف به کربلا با پای پیاده، تا زمان محدث نوری (قده) بین طلاب و فضلای حوزه نجف رسم بود، ولی با وارد شدن اولین نوع از اتومبیل‌ها به منطقه، سفرهای کاروانی تعطیل شده و به دنبال آن، زیارت با پای پیاده نیز بسیار کمرنگ شد و به فراموشی سپرده شد. ولی پس از مدتی و با مطرح شدن آیت‌الله‌العظمی سید محمود شاهرودی (قده) به عنوان یکی از اساتید و مدرسان با نفوذ معنوی حوزه نجف، به علت التزام و اصرار ایشان در پیاده رفتن به کربلا، مجدداً مسئله پیاده رفتن به کربلا به عنوان یک سفر مقدس رایج شد و با توجه به این که در این سفر، بعضی از ایرانیان نیز گاهی اوقات، ایشان را همراهی می‌کردند، رفته رفته مردم عراق به این مسئله توجه نموده و این‌گونه سفرهای مقدس رواج یافت. 
ایشان حدود ۲۶۰ مرتبه، مسیر کربلا را با پای پیاده پیموده و در این سفر معنوی، جمعی از اطرافیان و شاگردان، ایشان را همراهی می‌کردند. این امر سبب شد تا پیاده‌روی کربلا بین طلاب و حوزویان رواج بسیاری پیدا کند و نقل شده است که مرحوم علامه امینی در زیارت‌هایی که به کربلای معلی داشته‌اند، براى کسب پاداش بیشتر، بارها مسیر بین نجف تا کربلا را با پای پیاده پیموده‌اند. این امر، چنان بین روحانیون ساکن در نجف اشرف رواج پیدا کرده بود که غالب طلاب بارها مسیر این شهر تا بارگاه امام حسین(علیه السلام) را پیاده پیموده و حتی در غیر زمان اربعین و عرفه نیز گروه‌هایی از طلاب، پیاده به سمت کربلا حرکت می‌کردند. غالب علمای معاصر نیز در سفر پیاده کربلا شرکت کرده و کرامات و خاطرات زیبایی از این سفرها نقل شده است.
سفر پیاده تا کربلا، به مرور زمان در عراق گسترش بسیاری پیدا کرد و در مناسبت‌های مختلف، زائران امام حسین(علیه السلام) از سراسر این کشور، به سمت کربلا حرکت کرده و با پای پیاده مسیر شهرشان تا کربلای معلی را می‌پیمودند و در بین آن مناسبت‌ها، پیاده‌روی اربعین از جایگاه ویژه‌ای برخوردار بود. با روی کار آمدن دولت بعث عراق، حکومت با این مسئله به شدت برخورد نموده و بسیاری از زائرین پیاده را اسیر و اعدام کرد و این مراسم مذهبی را به تعطیلی کشانید، ولی بعد از سقوط صدام، عشق حسینی، دلباختگان امام حسین(علیه السلام) را به سمت خود کشانده و دوباره این سنت حسنه و ارزشمند را برپا کرده است. شیعیان و عاشقان سالار شهیدان(علیه السلام)، در مناسبت‌های مختلف، به ویژه در اربعین حسینی، بسیار پرشورتر از قبل، از شهرها و کشورهای مختلف، به سمت کربلا روانه شده، قدم در مکان گام‌های اسیران کربلا قرار داده و مسیرهای منتهی به شهر کربلا را با پای پیاده می‌پیمایند.
میلیون‌ها عزادار حسینی، چنان نمادی برای شیعه معرفی کرده‌اند که همانند آن در هیچ آیین و مذهبی پیدا نمی‌شود و چنان تعظیم شعائری برپا کرده‌اند که جهانیان در عظمت آن مبهوت مانده‌اند.

 

c_400_300_16777215_00_images_mataleb_mouzu_arbaain_ansari.jpgاهمیت پیاده‌روی نجف تا کربلا در کلام علما؛

از هنگامی که نخستین زائر مضجع منور اباعبدالله الحسین(علیه السلام)، جابر بن عبدالله انصاری در روز اربعین از مدینه به سمت کربلا رهسپار شد تا کنون 1373 سال می‌گذرد.

در این سال‌ها علما و اولیای الهی برای زیارت سیدالشهدا(علیه السلام) در روز اربعین اهمیت و جایگاه والایی قائل بودند و با پای پیاده از نجف اشرف به سوی کربلا رهسپار می‌شدند، بی‌شک جابر بن عبدالله، نخستین زائر کربلای معلی در روز اربعین سال 61 هجری است، این سنت حسنه نیز در سال‌های حضور ائمه معصومین(علیهم السلام) با وجود حکومت سفاک و خونریز اموی و عباسی انجام شده است.

 

احیاگر سنت پیاده‌روی بعد از شیخ انصاری که بود؟

در برخی از روایات تاریخی بیان شده است که زیارت کربلا با پای پیاده در زمان «شیخ انصاری»(متوفی سال 1281 قمری) رسم بوده است،‌ اما در برهه‌ای از زمان به ورطه فراموشی سپرده می‌شود که در نهایت توسط «شیخ میرزا حسین نوری» دوباره احیا می‌شود.

این عالم بزرگوار اولین بار در عید قربان به پیاده‌روی از نجف تا کربلا اقدام کرد که 3 روز در راه بود و حدود 30 نفر از دوستان و اطرافیانش وی را همراهی می‌کردند، نیز با وی بودند، «محدث نوری» از آن پس تصمیم گرفت، هر سال این کار را تکرار کند، ایشان آخرین بار در سال 1319 هجری با پای پیاده به زیارت حرم أباعبدالله حسین(علیه السلام) رفت.

 

آداب اربعین از منظر میرزا جواد آقا ملکی تبریزی؛

آری! از آن پس بسیاری از عاشقان اهل‌بیت و امام حسین(علیه السلام) و نیز برخی علما و حتی مراجع تقلید با پای پیاده به کربلا سفر کرده‌اند، میرزا جواد آقا ملکی تبریزی یکی از مراجع عالیقدر جهان تشیع که خود بارها با پای پیاده از عتبه علویه، رهسپار عتبه حسینی شده است، درباره مراقبه و بزرگداشت روز اربعین حسینی چنین می‌گوید: «به هر روی بر مراقبه کننده لازم است که بیستم صفر(اربعین) را برای خود روز حزن و ماتم قرار داده بکوشد که امام شهید را در مزار حضرتش(علیه السلام) زیارت کند، هر چند تنها یک‌ بار در تمام عمرش باشد، چنانکه حدیث شریف، علامت‌های مؤمن را پنج امر ذکر کرده است: 51 رکعت نماز در شبانه روز، زیارت اربعین،‌انگشتر در دست راست کردن، پیشانی بر خاک گذاشتن و بلند بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ‏ گفتن در نمازها».(ترجمه المراقبات، کریم فیضی، صفحه 85)

 

c_400_300_16777215_00_images_mataleb_mouzu_arbaain_arbaaain12.jpgحجت‌الاسلام ابوترابی، رکورددار پیاده‌روی نجف تا کربلا؛

در این میان علمای بزرگواری بودند که با وجود مشکلات زیاد مسیر کربلا، خطرات را به جان می‌خریدند و از نجف تا کربلا را گاه با پای برهنه طی می‌کردند.

سید آزادگان حجت‌الاسلام سید علی اکبر ابوترابی از جمله آن‌هاست، وی در خاطرات خود چنین بیان می‌کند: «در دوران طلبگی در شهر نجف بیش از 100 مرتبه این مسیر را پیاده به عشق زیارت امام حسین(ع) طی کرده‌ام».
عشق و علاقه حجت‌الاسلام ابوترابی به حدی بود که پس از آزادی با وجود بسته بودن مرز کربلا در سال 1372، برای نخستین بار و در مرز خسروی، مراسم قرائت دعای عرفه را برگزار کرد.
وی با جمعیت اندکی با نیت باز شدن راه کربلا و پیمودن مسیر زیارت، با پای پیاده از تنگه مرصاد تا مرز خسروی را به مدت 3 روز پیاده‌ طی ‌کرد.

 

خاطره آیت‌الله مکارم شیرازی از پیاده‌روی روز اربعین؛

آیت‌الله ناصر مکارم شیرازی نیز که در دوران طلبگی سال‌های 1369 تا 1370 هجری قمری در نجف اشرف ساکن بوده است، این مرجع تقلید دو بار توفیق پیاده‌روی از نجف تا کربلا را داشته است. وی با پای برهنه از مسیر شط (رودخانه) که حدود 20 کیلومتر طولانی‌تر از مسیر کنونی نجف کربلاست و حدود 3 روز به طول می‌انجامید، به زیارت اباعبدالله الحسین(علیه السلام) مشرف شدند.
آیت‌الله مکارم شیرازی با اشاره به خاطره پیاده‌روی از نجف به سوی کربلا، می‌گوید: «وقتی به یکی از این مُضیف‌ها رسیدیم، صاحب مضیف دعوت و اصرار کرد که مهمان او بشویم و آنجا استراحت کنیم، به او توضیح دادیم که چون امروز کم راه رفته‌ایم و باید مسافت بیشتری را طی کنیم، فرصت ماندن نداریم، پس از کمی اصرار او و امتناع ما، ناگهان صاحب مضیف که معلوم بود چند وقتی است که مهمان برایش نرسیده و از این بابت خیلی ناراحت است، ناگهان چاقویش را در آورد و تهدید کرد که من مدتی است مهمان برایم نیامده است و شما حتماً باید مهمان ما بشوید! اینقدر مهمانی کردن زائر امام حسین(علیه السلام) در نزد اینها اهمیت و ارزش داشت. ... البته بالاخره بعد از اینکه توضیح بیشتری برایش دادیم و قول دادیم که از طرف او زیارت کنیم، اجازه داد که ما برویم.»

 

ثواب پیاده‌‌رفتن به زیارت سیدالشهدا(ع) به روایت امام صادق(علیه السلام)؛

شاید این سؤال در ذهن متبادر شود که چرا زیارت امام حسین(علیه السلام) در روز اربعین حسینی تأکید و توصیه شده است، چرا باید این مراسم همراه با هیاهو و شور خاصی اجرا شود، در ادامه روایتی از امام صادق(علیه السلام) بیان می‌کنیم که به خوبی زوایای پنهان این موضوع را آشکار می‌سازد:

امام صادق(علیه السلام) درباره ثواب زیارت امام حسین(علیه السلام) با پای پیاده می‌فرماید: «کسى که با پای پیاده به زیارت امام حسین(علیه السلام) برود، خداوند به هر قدمى که برمى‏دارد یک حسنه برایش نوشته و یک گناه از او محو مى ‏فرماید و یک درجه مرتبه‏ اش را بالا مى ‏برد، وقتى به زیارت رفت، حق تعالى دو فرشته را موکل او مى‏‌فرماید که آنچه خیر از دهان او خارج می‌شود را نوشته و آنچه شر و بد است را ننویسند و وقتى برگشت با او وداع کرده و به وى مى‏‌گویند: اى ولىّ خدا! گناهانت آمرزیده شد و تو از افراد حزب خدا و حزب رسول او و حزب اهل‌بیت رسولش هستی، به خدا قسم! هرگز تو آتش را به چشم نخواهی دید و آتش نیز هرگز تو را نخواهد دید و تو را طعمه خود نخواهد کرد.»(کامل الزیارات ص134)

 

c_400_300_16777215_00_images_mataleb_mouzu_arbaain_azadari.jpgنظر مقام معظم رهبری درباره اربعین حسینی؛

حضرت آیت‌الله سید علی خامنه‌ای رهبر معظم انقلاب نیز درباره اهمیت پاسداشت و بزرگداشت روز اربعین حسینی در اول فرودین سال 1385 چنین بیان کردند: «شروع جاذبه مغناطیسی حسینی در روز اربعین است، جابربن عبدالله را از مدینه بلند می‌کند و به کربلا می‌کشند، این همان مغناطیسی است که امروز هم با گذشت قرن‌های متمادی در دل من و شما هست».

 

چرایی اهمیت پیاده‌روی روز اربعین از منظر حجت‌الاسلام پناهیان؛

حجت‌الاسلام والمسلمین علیرضا پناهیان درباره نقش پیاده‌روی روز اربعین می‌گوید: «روایت دارد که امام زمان(عج) که ظهور فرمود، پنج ندا می‌کند به اهل عالم، «اَلا یا اَهلَ العالَم اِنَّ جَدِی الحُسَین قَتَلُوهُ عَطشاناً، اَلا یا اَهلَ العالَم اِنَّ جَدِی الحُسَین سحقوه عدوانا،...» امام زمان خودش را به واسطه امام حسین(علیه السلام) به همه عالم معرفی می‌کنند ... بنابراین در آن زمان باید همه مردم عالم، حسین(علیه السلام) را شناخته باشند... اما الان هنوز همه مردم عالم، حسین(علیه السلام) را نمی‌شناسند و این تقصیر ماست، چون ما برای سیدالشهدا(علیه السلام) طوری فریاد نزدیم که همه عالم صدای ما را بشنود، پیاده‌روی اربعین بهترین فرصت برای معرفی حضرت امام حسین(علیه السلام) به عالم است.»

با اینکه زیارت حضرت سید‌الشهدا(علیه السلام) در اکثر برهه‌های تاریخی به سختی انجام می‌شد و جان زائران در خطر بود، اما با این وجود عاشقانه خطرات را به جان می‌خریدند و به پابوسی امام حسین(علیه السلام) در روز اربعین نائل می‌شدند.

 

c_400_300_16777215_00_images_mataleb_mouzu_arbaain_arbaaain4.jpgویژگی های زیارت اربعین؛

زیارت اربعین برجستگی های بسیاری دارد که به 2 مورد مهم آن اشاره می کنم:

1- آثار معنوی زیارت اربعین:
باعث می شود ما قرب به خدا پیدا کنیم و قرب به رسول خدا پیدا کنیم و قرب به ائمه معصومین(علیهم السلام) پیدا کنیم و وقتی که که قرب به خدا و ائمه پیدا کنیم حتما نتیجه اش بهشت خواهد بود.
پس باید توجه داشته باشیم که در این زیارت اربعین چه از راه دور و چه از راه نزدیک بر معنویاتمان بیافزاییم و خودمان را به خدا و اهل بیت(علیهم السلام) نزدیک کنیم.
2-آثار سیاسی:
مانور عظیمی است که در آن از همه ی مذاهب شرکت می کنند. ما یک مانور عظیم مراسم حج را هم داریم در صورتی که خیلی هم محدود هست و دو سه میلیون می روند که همه شان هم مسلمان هستند. حالا فِرَق مختلفِ مسلمانان هستند.
اما در این حماسه اربعین شیعه هست، اهل تسنن هست، مسیحی هست، یهودی هست، هندو هست از تمام طبقات مختلف در این جمع هستند. پس این مراسم بسیار عظیمی هست که باید از این فرصت استفاده کنیم. پس این دو برجستگی یعنی هم آثار معنوی و هم آثار سیاسی را که الان یک تیری به چشم دشمنان دین شده را بزرگش کنیم.

 

چرا فقط برای امام حسین(ع) اربعین می‌گیریم؟

همزمان با فرارسیدن اربعین حسینی، انسان‌های بسیاری که محب اهل بیت (علیهم‌السلام) هستند و تفاوتی ندارد که شیعه هستند یا غیر شیعه، از نقاط دور و نزدیک، فرسنگ‌ها راه را برای زیارت بارگاه ملکوتی حضرت اباعبدالله الحسین(علیه السلام) به کربلا می‌روند.

 

یکی از سؤالاتی که ممکن است برای برخی از افراد به وجود آید این است که چرا برای‌ شهادت‌ امام‌ حسین‌(علیه السلام) مراسم‌ اربعین‌ برگزار می‌‌شود، ولی‌ در رحلت‌ پیامبر اکرم(صل الله علیه و آله) و سایر  ائمه‌ معصومین(علیهم السلام) این‌ کار صورت‌ نمی‌گیرد؟ 
پاسخی که می‌توان به این سؤال داد این است که:
اقامه‌ عزای‌ امام حسین‌(علیه السلام) در اربعین‌ سالار شهیدان‌ در جهان‌ تشیع‌ به‌ خاطر چند چیز است‌:
1 ـ برپایی‌ مراسم‌ سوگواری‌ برای‌ امام‌ حسین‌(علیه السلام) در مناسبت‌های‌ مختلف‌ دستور امامان‌(علیهم السلام) است‌؛ گریستن‌ بر ابا عبدالله‌ الحسین‌(علیه السلام) ثواب‌ بسیار دارد؛ فرشتگان‌، پیامبران‌، زمین‌، آسمان‌، حیوانات‌ صحرا و دریا هم‌ بر عزای‌ امام حسین‌(علیه السلام) گریسته‌اند.

عزاداری‌ بر امام حسین‌(علیه السلام) نشانه‌ پیوند قلبی‌ با اهل‌ بیت‌ و سیدالشهدا(علیهم السلام) است‌. دستور امامان‌ بر گریستن‌ بر امام‌ حسین‌(علیه السلام) بسیار است‌. حضرت‌ امام رضا(علیه السلام) به‌ ریّان‌ بن‌ شبیب‌ فرمود: «اگر بر چیزی‌ گریه‌ کنی‌، بر حسین‌ بن‌ علی‌ گریه‌ کن‌، که‌ او را همچون‌ گوسفند سر بریدند».

یکی‌ از رموز این‌ همه‌ تأکید بر سوگواری‌ امام‌ حسین‌(علیه السلام) این‌ است‌ که‌ این‌ کار یک‌ نوع‌ مبارزه‌ با ستمگران‌ بنی‌‌امیه‌ و بنی‌‌عباس‌ و طاغوتیان‌ زمان است‌. در حقیقت‌ برقراری‌ عزای حسینی‌ یک‌ جهاد مقدس‌ و احیای‌ خط‌ ائمه‌ معصومین(علیهم السلام) و تبیین‌ مظلومیت‌ آنان‌ و اعتراض‌ به‌ ظالمان‌ و حمایت‌ از مظلومان‌ در هر برهه از زمان، و انتقال‌ فرهنگ‌ شهادت‌ به‌ نسل‌های‌ آینده‌ است‌.

2 ـ در نخستین‌ اربعین‌ شهادت‌ امام‌ حسین‌(علیه السلام) جابر بن‌ عبدالله‌ انصاری‌ و عطیه‌ عوفی‌ موفق‌ به‌ زیارت‌ تربت‌ و قبر سید الشهداء(علیه السلام) شدند، نیز بنا به برخی‌ نقل‌ها در اربعین‌، کاروان‌ اسرای‌ اهل‌ بیت‌(علیهم السلام) در بازگشت‌ از شام‌ وارد کربلا شدند و برای‌ شهدای‌ کربلا گریه‌ و عزا داری‌ نمودند بنابر این‌ اولین‌ عزاداری‌ برای‌ سیدالشهدا (علیه السلام) در اربعین‌ شهادت‌ حضرت‌ صورت‌ گرفت‌. شیعیان‌ نیز برای‌ شرکت‌ در عزا داری‌ حضرت‌ زینب‌ و اسرای‌ کربلا و احیای‌ خاطره‌ غمبار عاشورا و تداوم‌ شور حسینی‌ همه‌ ساله‌ در اربعین‌ عزا‌داری‌ می‌کنند.
3 ـ زیارت‌ امام‌ حسین‌(علیه السلام) در روز اربعین‌ مستحب‌ است‌ و از نشانه‌های‌ مؤمن‌ شمرده‌ شده‌ است‌. حضرت امام‌ حسن عسکری‌(علیه السلام) فرمود: «نشانه‌های‌ مؤمن‌ پنج‌ چیز است‌: پنجاه‌ و یک‌ رکعت‌ نماز، زیارت‌ اربعین‌، انگشتر به‌ دست‌ راست‌ کردن‌، پیشانی‌ به‌ خاک‌ گذاشتن‌ (در حال‌ سجده‌)، و بسم‌ الله‌ را (در نماز) بلند گفتن‌».
به‌ طور کلی‌، تاکید و توصیه‌ای‌ که‌ از طرف‌ ائمه‌ هدی(علیهم السلام) برای‌ عزا داری‌ امام‌ حسین‌(علیه السلام) صورت‌ گرفته‌، در مورد هیچ‌ امامی‌ صورت‌ نگرفته‌ و با آن که شهادت‌ امام‌ حسین‌(علیه السلام) در یک‌ روز است‌، اما همان‌ طور که‌ می‌د‌انید عزاداری‌ برای‌ ایشان از مدت‌ها قبل‌ و پس‌ از آن‌ ادامه‌ می‌یاید.
این‌ همه‌ برای‌ رسیدن‌ به‌ هدف‌ و درس‌‌هایی‌ است‌ که‌ در عاشورا بوده‌ که‌ هدف‌ تمام‌ امامان‌(علیهم السلام) در آن‌ خلاصه‌ شده‌ است‌ که‌ در قیام‌ امام‌ حسین‌(علیه السلام) روشن‌تر، آشکارتر، جامع‌تر و عمیق‌تر وجود یافته‌ است‌.

 

ملاحظه: سایر مطالب پیرامون نهضت کربلا و قیام حضرت سید الشهدا(علیه السلام) را در همین پایگاه دنبال کنید:

  1. تاریخچه عزاداری امام حسین(علیه السلام)
  2. تفسير زيارت عاشورا
  3. «جهالت و ضلالت»، چه بابد کرد؟
  4. نگاه اهل سنت به واقعه عاشورا
  5. «باز این چه شورش است که در خلق عالم است»
  6. «لبيك يا حسين!»؛ پابه پاي راهپيمايان كربلاي معلاء

 

منبع:

http://karbobala.com/

www.farsnews.com

www.rozenews.com

fa.wikipedia.org

 

 

 

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

  درسهای زندگی
 

توصیه مقام معظم رهبری به جوانان در مورد اولویت انتخاب بین کار اجرایی و کار فرهنگی:

«کار اساسی عبارت است از هدایت»

   

مطالب جديد

article thumbnailپژواک صدای عدالت انسانی؛ به ذهن هیچکس خطور نمی‌کرد کودکی مسیحی که مرتب از مدرسه فراری بود تا در...
سنت های الهی در قرآن
پنج شنبه, 30 دی 1395
article thumbnail«تغییر» قطعاً همه انسانها در طول عمر و گذران زندگی، بارها در اندیشه «تغییر» محیط اطراف خود بوده...
article thumbnailدر تاریخ اول دی ماه ۱۳۷۱، رهبر انقلاب با گروه ورزش و سرگرمی صدای جمهوری اسلامی ایران دیدار کردند....

Developed in conjunction with Ext-Joom.com